Hejnał miasta

« powrót

ŁÓDŹ, kolebka przemysłu włókienniczego, odzieżowego, polskiej mody i nadal prężnie rozwijające się centrum, w którym działają najwięksi, najbardziej znaczący projektanci i producenci tekstyliów, tkanin, odzieży od dawna kojarzona jest z "PRZĄŚNICZKĄ" - znanym utworem Stanisława Moniuszki.
Podczas obchodów 550 lecia nadania Łodzi praw miejskich w 1973 roku narodził się pomysł grania tego sygnału muzycznego z wieży dawnego Ratusza Miejskiego. Z czasem mechanizm odtwarzający muzykę połączono z zegarem i te jedyne w swoim rodzaju kuranty przetrwały do dzisiaj. Przez wiele lat również Radio Łódź i Łódzki Oddział TV używały "Prząśniczki" jako charakterystycznego sygnału swoich stacji.

hejnał1 (orginal)

Andrzej Jędrzejczak, były wiceprzewodniczący Rady Miejskiej zapoczątkował procedurę uchwalenia Hejnału Łodzi. Ogłosił konkurs, w którym łodzianie jednomyślnie wybrali znane dźwięki "PRZĄŚNICZKI". Latem 1997 r. trębacz z orkiestry MPK wykonał próbnie ten hejnał. Uroczysta prapremiera odbyła się 15 maja 1998 r. - z okazji obchodów 575 rocznicy nadania Łodzi praw miejskich podczas łódzkiego Przeglądu Hejnałów Miejskich. Zagrał go wtedy Stanisław Trojanowski.

Od 29 lipca 1998 roku (zgodnie z uchwałą Nr LXXXVI/835/98 Rady Miejskiej) motyw z pieśni Stanisława Moniuszki na trwałe został związany z Łodzią jako oficjalny hejnał miasta. Grany jest codziennie o godz. 12.00, powtarzany dwukrotnie - w kierunku Placu Wolności i Placu Niepodległości. Pierwotnie trębacz odgrywał go z balkonu dawnego Pałacu Heinzla przy ul. Piotrkowskiej 104, obecnie z okien Małej Sali Obrad UMŁ.

 

 

 

hejnał2 (orginal)

Prząśniczka

słowa: J. Czeczot
muzyka: Stanisław Moniuszko

U prząśniczki siedzą jak anioł dzieweczki,
przędą sobie przędą jedwabne niteczki.
Kręć się kręć wrzeciono! Wić się tobie wić!
Ta pamięta lepiej, której dłuższa nić.

Poszedł do Królewca młodzieniec z wiciną,
łzami się zalewał, żegnając z dziewczyną.
Kręć się kręć wrzeciono! Wić się tobie wić!
Ta pamięta lepiej, której dłuższa nić.

Gładko idzie przędza, wesoło dziewczynie,
pamiętała trzy dni o wiernym chłopczynie.
Kręć się kręć wrzeciono! Wić się tobie wić!
Ta pamięta lepiej, której dłuższa nić.

Inny się młodzieniec podsuwa z ubocza
i innemu rada dziewczyna ochocza.
Kręć się kręć wrzeciono! Wić się tobie wić!
Ta pamięta lepiej, której dłuższa nić.

Prysła wątła nić...
Wstydem dziewczę płonie,
wstydź się, dziewczę, wstydź!